Siyasetin Pinokyoları
Siyaset ilginç bir arenadır. Bu arenada kedi fareye boğdurulur; yalancılar doğrucu, üçkâğıtçılar yediemin olur. Yemin ederler ama başları ağrımaz.
Pinokyo, İtalya’nın Toscana bölgesindeki bir köyde yaşayan yaşlı ve yalnız bir marangoz olan Gepetto Usta’nın sihirli bir odundan yaptığı, yalan söyledikçe burnu uzayan bir kukladır. Gerçek bir çocuk olma arzusuyla evden kaçar, kimsenin öğüdüne kulak asmaz, başına türlü maceralar gelir. Genellikle sivri bir şapka, kısa pantolon ve ceketle tasvir edilir. İlk kez 1881 yılında bir İtalyan çocuk dergisinde yayımlanan bu karakter, kısa sürede tüm dünyada tanınır.
İlk çağlardan bu yana insanların yaşamını etkileyen siyaset, bir zamanlar umut ve adaletin temsilcisiydi. Fakat artık modern dünyanın karanlık yüzünde, siyaset daha çok çıkar ilişkilerinin, manipülasyonun ve yalanların merkezi hâline geldi. Bu karmaşık düzen yalnızca kirli oyunların sergilendiği bir alan değil; iyi niyetlerin nasıl kötüye kullanılabileceğinin de bir sahnesi hâline dönüştü.
Seviyenin giderek düştüğü siyaset ortamında, iyiliğin, masumiyetin ve saf arzuların nasıl yozlaştırıldığını görmek için şahit aramaya gerek yok. Etrafımıza dikkatlice bakmamız yeterli.
Türkiye’de iktidarın durumu nasıl ortadaysa, muhalefetin hali de farklı değil. Hangi siyasi oluşuma baksanız, yalanları bir bir ortaya dökülen siyasetçileri görebilirsiniz. Hem iktidar kanadında hem muhalefette görev yapan pek çok siyasetçi Pinokyo’ya benzemekte.
Siyasi çekişmenin giderek arttığı bir dönemden geçiyoruz. İktidar, yönetimini sürdürmek için her yolu deniyor; elindeki bütün araçları kullanıyor: baskı, tutuklama, sürgün, ekonomik manipülasyon… Muhalefet ise yeni dönemde iktidar olma hevesiyle direniyor, çabalıyor.
Her iki taraf da kendi amaçları doğrultusunda hareket ediyor ama nedense “Siyasetin Pinokyoları” her geçen gün çoğalıyor. İşin ironik tarafı, hepsi kendini demokrat olarak tanımlayıp, diğerlerini antidemokratik olmakla suçluyor. Hepsi demokrasinin kitabını yazdığını söylüyor ama ortada kitap yok!
Ali Cengiz oyunlarında Oscar’lık performans sergileyen bu siyasetçilerin, yalan söyleme konusunda şeytana bile pabucunu ters giydirecek kadar usta olduklarını görmek şaşırtıcı değil.
Nedense birden Ahmet Kaya’nın “Entel Maganda” şarkısı geldi aklıma, gülümsedim.
Bu arada parti ismi kullanmadım, çünkü farkları yok. Hepsi aynı kavağın kaşığı. Üstüne alınmak isteyen alınsın.
Gepetto Usta’ya selam olsun.
“Bir siyasetçi gelecek seçimi, bir devlet adamı gelecek kuşağı düşünür.”
— James F. Clarke
