ÜLKEMDE EMEKLİ SANATÇI OLMAK
Yine herşeyin karıştırılıp, özellikle çarpıtıldığı bu ülkede; Emekli sanatçı olmak!
Hatırlıyorum, yıllarca çalışıp bir araba bile alamayacak parayla emekli olmuştum.
Bir çok karışık durum ( Fettullahın yarattığı) sonrasında , Ankara’dan İstanbul’a yerleşmek üzere döndük.
Eee İstanbul ama oranın da bir yaşam standartı var, öyle emekli maaşlarıyla felan üstüne çocuk okutarak yaşam hiç kolay gelmiyor sanat dünyasından olanlara.
Yıllardır parsellenmiş işler (seslendirme, dizi, özel tiyatro yönetmenliği) ekmek aslanın ağzında.. Her neyse, biz de ucundan , yanından ekmeği tırtıklamaya başladık ki; Hoop dur dedi sağcı hükümet özal ile. Maliye biliyorlar ya!
Kendi mesleğimi icra etmemden dolayı, üstüne stopajı/ KDV si/ gelir vergisi ödendiği halde bir de , ‘mesleğini yapmak ‘vergisi aldılar binlerce lira..
Yıllar geçti, bu haksız vergiden vazgeçti hükümet.
Bizlerde mutlu olan sanatçılardandık.
Daha sonra , hastalık geldi çattı, iki seneye yakın kapanmalar yaşandı, tiyatrocular çalışamadı.. Yan geliri olmayan sanatçıların tümü dizilerde kazanmak için tüm bu sektördeki patron olan, inşaatçı ve reklamcı artıklarıyla, bir de siyasetin rantçılarının yandaşlarıyla uğraşarak ekmek kazanılıyordu. Çünkü onların büyük bir çoğunluğu, Devlet bankalarından bulduğu, hediye gibi kredilerle patron olmuşlardı. (Hatırlayın ATV satışını sabah yayın gurubunu) bunların hepsi bir projeydi benim düşünceme göre!
Bu iş kolunda eski yapımcılardan çok azı vardı artık.
Zaten hükümetimizle ters olanlar bu konuda ayakta kalamıyacak gibi görünüyordu; Sonunda da böyle oldu..
