Sessizliğin İçindeki Aşk: Kalimnos
Yolculuk bazen bavul taşımak değildir;
limanlardan geçmek, gemilere binmek değildir.
Bazen yolculuk, insanın kendi kalbine attığı bir adımdır.
Bodrum’dan Kos’a, Kos’tan Kalimnos’a uzanan yol,
bir deniz yolculuğu değil,
aşkın yeniden filizlendiği sessiz bir şiirdir.
Ada, Ege’nin ortasında bir sır gibi durur.
Rüzgâr tuzla kokar,
gözler maviye doyar,
kalp, kendi ritmini bulur.
Kalimnos’ta zaman telaşsızdır.
Saatler ağır ağır yürür,
sokaklar çiçeklerle süslenir.
İki âşık taş sokaklardan geçerken,
adımlarını gökyüzü dinler sanki.
Etrafta ne kalabalık vardır,
ne de koşuşturma.
Sadece kalplerin birbirine dokunduğu sessiz bir melodi…
Burada aşk, bağırmaz;
sakin bir fısıltıyla konuşur.
Gösterişi değil, derinliği seçer.
Myrties’te gün batımı…
Yan yana oturup susmak,
dünyanın en gür cümlesidir burada.
Güneş denize iner,
gökyüzü sizin için renk değiştirir.
Sessizlik konuşur,
kalpler anlaşır.
Bir şairin dediği gibi:
“Yiğidin sözü, kadının gözü yalan söylemez.”
İşte o an, o söz yeniden can bulur.
Bir sabah balkonumuzda…
Karşımızda Telendos.
Denizin ortasında sessiz bir ada,
yalnız ama dimdik,
tıpkı aşk gibi.
Kahvemizi yudumlarken konuşmadık çoğu zaman;
çünkü sessizlik, aşkın en yetkin dilidir.
Vecihi Timuroğlu’nun sesi çınladı içimizde:
“Aşkın ekonomik anlamda ederi yoktur.
Aşkın ederi, insan yaşamıdır.”
Ve biz, yaşamın kalbinde,
aşkın kendisini bulduk.
Bir gün küçük bir tekneyle geçtik Telendos’a.
Adım atar atmaz zaman durdu.
Kalabalık yoktu, gürültü yoktu;
sadece biz vardık,
ve Ege’nin sessiz şarkısı.
Deniz kenarında küçük bir taverna…
Masamızda taze balıklar,
kadehlerimizde huzur.
Sessizliğe kadeh kaldırdık,
birbirimizin gözlerinde kaybolduk.
O anı hiçbir kelime anlatamaz.
Kalimnos’ta aşk, büyük laflar istemez.
Bir bakış, bir sessizlik,
birlikte atılan küçük adımlar yeter.
Çünkü bazen en büyük aşklar,
en sessiz yerlerde kök salar.
Kalimnos…
Sessizliğin, aşkın,
ve dinginliğin adası.
Gün olur yolunuz düşerse,
sevdiğinizle birlikte bu adaya…
Bizden selam söyleyin aşka.
