88 YIL GEÇTİ…
BİR MİLLETİN YÜREĞİNDE ATATÜRK’ÜN IŞIĞI HÂLÂ YANIYOR!
Fethi KARADENİZ
Emekli Eğitim Müfettişi – Yazar
10 Kasım 1938… Saat 09.05…
O sabah Türkiye’de yalnızca saatler durmadı. Bir milletin yüreğine tarifsiz bir acı çöktü. Dolmabahçe Sarayı’nda son nefesini veren Mustafa Kemal Atatürk’ün ardından, milyonlarca insan aynı hüznü yaşadı. Sokaklar sessizliğe büründü, gözler yaşardı, başlar öne eğildi. Çünkü bir millet, kendisine bağımsızlığını, özgürlüğünü ve yeniden ayağa kalkma iradesini kazandıran büyük önderini kaybetmişti.
Ancak o gün bir gerçek daha ortaya çıktı: Bazı insanlar vardır ki ölümleriyle hayattan ayrılmazlar. Çünkü onlar yalnızca yaşadıkları döneme değil, gelecek kuşakların kaderine de yön verirler. Bedenleri aramızdan ayrılsa bile fikirleri, eserleri ve bıraktıkları mirasla yaşamaya devam ederler.
Mustafa Kemal Atatürk, işte böyle bir liderdi.
Aradan tam 88 yıl geçti. Takvimler değişti, kuşaklar değişti, dünya değişti. Ancak Atatürk’e duyulan özlem, sevgi ve minnet değişmedi. Çünkü Atatürk, yalnızca bir tarih sayfasında adı yazılı olan bir komutan değil; bir milletin yeniden doğuşunun, bağımsızlığın, çağdaşlaşmanın ve aydınlık yarınlara duyulan inancın simgesidir.
Bir milletin kaderini değiştiren lider…
Atatürk’ün büyüklüğünü anlayabilmek için öncelikle hangi şartlarda ortaya çıktığını hatırlamak gerekir.
Yıkılmış bir imparatorluk, işgal altındaki topraklar, umudunu kaybetmeye başlamış bir toplum ve geleceği belirsiz bir millet…
İşte Atatürk, böyle bir dönemde tarih sahnesine çıktı.
O, yalnızca cephelerde savaşan bir asker değildi. Milletine inanan, milletinin gücünü bilen ve en zor şartlarda bile bağımsızlıktan vazgeçmeyen bir liderdi.
Samsun’da yakılan kurtuluş meşalesi, Amasya’da ilan edilen millî irade, Erzurum ve Sivas kongrelerinde ortaya konulan bağımsızlık kararlılığı, ardından Ankara’da kurulan Türkiye Büyük Millet Meclisi…
Bütün bu süreçler, bir milletin kendi geleceğine sahip çıkma iradesinin tarihidir.
Atatürk, Türk milletine yalnızca savaş kazanmayı değil, kendi kaderini tayin etmeyi de öğretti. Bağımsızlığın bir lütuf değil, uğruna mücadele edilmesi gereken en büyük hak olduğunu bütün dünyaya gösterdi.
Ve 29 Ekim 1923…
Cumhuriyet ilan edildi.
Yalnızca bir yönetim biçimi değişmedi. Egemenliğin kayıtsız şartsız millete ait olduğu yeni bir devlet anlayışı doğdu. Padişahın kulları olarak görülen insanların, Cumhuriyet’in eşit ve özgür yurttaşları olmasının önü açıldı.
Atatürk, savaş meydanlarında kazanılan zaferlerin ancak bilimle, eğitimle, akılla, üretimle ve çağdaşlaşmayla kalıcı olabileceğini biliyordu.
Bu nedenle Cumhuriyet’i kurmakla yetinmedi. Onu yaşatacak kurumları, toplumsal dönüşümü ve çağdaş bir gelecek idealini de inşa etmeye girişti.
Atatürk’ün en büyük eseri Cumhuriyet’tir.
Cumhuriyet; yalnızca bir devlet yönetimi değildir. Cumhuriyet, bir çocuğun geleceğine umutla bakabilmesidir. Bir kadının toplumun her alanında eşit haklarla yer alabilmesidir. Bir gencin düşüncelerini özgürce ifade edebilmesidir. Bir insanın inancı, düşüncesi, kökeni ne olursa olsun hukuk önünde eşit kabul edilmesidir.
Eğitimde fırsat eşitliği, bilimde ilerleme, hukukta adalet, toplumsal yaşamda özgürlük ve devlet yönetiminde millet iradesidir.
Atatürk’ün eğitimden hukuka, ekonomiden kültüre, bilimden sanata kadar gerçekleştirdiği devrimler, çağdaş bir toplum oluşturma hedefinin parçalarıydı.
Kadınlara verilen siyasal ve toplumsal haklar, harf devrimi, eğitimde birlik, hukuk alanındaki yenilikler ve bilime dayalı devlet anlayışı, Türkiye’nin çağdaş dünyada hak ettiği yeri alabilmesi için atılmış tarihi adımlardı.
Çünkü Atatürk biliyordu ki bir ülkenin gerçek gücü yalnızca ordusunun büyüklüğüyle değil; eğitimli insanları, bilim insanları, özgür düşünen gençleri ve adaletli kurumlarıyla ölçülür.
Peki, biz bugün bu büyük emanete ne kadar sahip çıkabiliyoruz?
İşte üzerinde en çok düşünmemiz gereken mesele budur.
Atatürk’ü anmak elbette önemlidir. Ancak onu yalnızca belirli günlerde hatırlanan bir tarihsel şahsiyete dönüştürmek, onun düşünce dünyasını yeterince anlayamamak demektir.
Bugün çocuklarımızın eğitimine baktığımızda, gençlerimizin gelecek kaygılarını dinlediğimizde, kadınların toplumsal hayattaki mücadelesini gördüğümüzde, adaletin ve liyakatin önemini tartıştığımızda kendimize şu soruyu sormak zorundayız:
Atatürk’ün hayalini kurduğu Türkiye’ye ne kadar yaklaşabildik?
Bilimin ve aklın rehberliğinde ilerleyebiliyor muyuz? Eğitimde çağdaş dünyanın gereklerini yerine getirebiliyor muyuz? Gençlerimize umut, kadınlarımıza güven, çocuklarımıza aydınlık bir gelecek sunabiliyor muyuz?
Cumhuriyet’in temel değerlerini günlük siyasi tartışmaların ötesinde, ortak geleceğimizin güvencesi olarak koruyabiliyor muyuz?
Bu soruların yanıtı, yalnızca yönetenlerin değil, bu ülkede yaşayan her yurttaşın sorumluluğundadır.
Çünkü Atatürk’ün bize bıraktığı en büyük miras, sorgulamadan kabul etmek değil; düşünmek, araştırmak, öğrenmek, üretmek ve daha ileriye gitmek iradesidir.
Atatürk’ü sevmek, onun fotoğraflarını duvarlara asmakla, heykellerinin önünde saygıyla eğilmekle veya 10 Kasım günü bir dakikalık saygı duruşunda bulunmakla sınırlı değildir.
Onu gerçekten sevmek; aklın ve bilimin ışığında yürümektir. Cumhuriyet’in değerlerine sahip çıkmaktır. Hukukun üstünlüğünü savunmaktır. Laikliği, demokrasiyi ve özgür düşünceyi yaşatmaktır. Çalışmak, üretmek ve ülkesinin gelişmesi için sorumluluk almaktır.
Kısacası Atatürk’ü anlamak, onun gösterdiği hedefe doğru yürümektir.
Anıtkabir’de insanın yüreğine dokunan bir duygu…
Ben de Anıtkabir’in merdivenleri önünde bu fotoğrafı çektirirken yalnızca büyük bir liderin manevi huzurunda bulunmanın heyecanını yaşamadım.
O merdivenlerde, bir milletin bağımsızlık mücadelesini, çektiği acıları, verdiği şehitleri ve Cumhuriyet’e ulaşmak için ödediği bedelleri düşündüm.
İnsan, Anıtkabir’de ister istemez geçmişiyle yüzleşiyor. O büyük mücadelenin hangi fedakârlıklarla kazanıldığını, bugün sahip olduğumuz özgürlüklerin hangi bedeller ödenerek elde edildiğini daha derinden hissediyor.
Ve insanın aklına tek bir soru geliyor:
Bize bırakılan bu büyük emaneti, gelecek kuşaklara layıkıyla taşıyabiliyor muyuz?
Çünkü o merdivenlerde çekilen bir fotoğraf, yalnızca güzel bir anının hatırası değildir. Aynı zamanda bir sorumluluğun, bir vefanın ve gelecek kuşaklara karşı taşıdığımız borcun ifadesidir.
Atatürk’ün huzurunda insan, kendisini yalnızca geçmişe değil, geleceğe karşı da sorumlu hissediyor.
Atatürk’ü unutturmak mümkün değildir!
Aradan 88 yıl geçti. Ancak bugün hâlâ onun fikirlerini konuşuyor, devrimlerini tartışıyor, gösterdiği çağdaşlaşma hedefini anlamaya çalışıyoruz.
Çünkü Atatürk, bir dönemin değil, gelecek kuşakların da lideridir.
Onun düşünceleri zamanın gerisinde kalmamış, aksine zaman ilerledikçe daha iyi anlaşılmıştır. Bilime verdiği önem, eğitime duyduğu inanç, kadınların toplumdaki yerini yükseltme çabası ve bağımsızlık konusundaki tavizsiz duruşu bugün de yolumuzu aydınlatmaktadır.
Atatürk’ün büyüklüğü, yalnızca kazandığı savaşlarda değil, savaş sonrasında nasıl bir ülke kurmak istediğinde saklıdır.
O, kendisine bağımlı bir millet değil, kendi ayakları üzerinde durabilen, aklıyla düşünen, üreten, sorgulayan ve dünyayla yarışan bir toplum hayal etti.
Bugün bize düşen görev, bu hayali yaşatmak ve Cumhuriyet’i daha ileriye taşımaktır.
Ey Türk milleti!
10 Kasım, yalnızca bir yas günü değildir. Aynı zamanda kendimize dönüp bakma, geçmişimizi değerlendirme ve geleceğimize ilişkin sorumluluklarımızı yeniden hatırlama günüdür.
Atatürk’ü anmak kadar anlamak, anlamak kadar da onun düşüncelerini hayata geçirmek zorundayız.
Çünkü Cumhuriyet, bize bırakılmış hazır bir miras olmanın ötesinde, her kuşağın yeniden sahip çıkması gereken büyük bir emanettir.
Saatler 09.05’i gösterecek…
Yine sirenler çalacak. Hayat bir dakikalığına duracak. İnsanlar saygıyla eğilecek, gözler dolacak, yüreklerde aynı özlem yeniden canlanacak.
Ama hayat yeniden başladığında Atatürk’ün fikirlerinin de bizimle birlikte yaşamaya devam etmesi gerekiyor.
O’nun ışığı, yalnızca 10 Kasım sabahlarında değil, yılın her günü yolumuzu aydınlatmalı.
Çünkü bir milletin geleceği, geçmişine duyduğu saygı kadar, o geçmişten aldığı güçle geleceği nasıl inşa ettiğine de bağlıdır.
ATAM!
Aradan 88 yıl geçti…
Seni yalnızca özlemle anmıyoruz. Bize kazandırdığın bağımsızlık, Cumhuriyet ve özgürlük için sana minnet duyuyoruz.
Bıraktığın eserleri, devrimleri ve düşüncelerini gelecek kuşaklara aktarmak için sorumluluğumuzun farkındayız.
Senin açtığın yolda, gösterdiğin hedefe doğru yürümeye devam edeceğiz.
Çünkü sen yalnızca geçmişimizin değil, bugünümüzün ve yarınlarımızın da yol göstericisisin.
Seni unutmadık, unutturmayacağız!
Özlemle, minnetle, sonsuz saygıyla…
Ruhun şad olsun.
NE MUTLU TÜRK’ÜM DİYENE!
